نقد و بررسی اختصاصی فیلم " یک روز بخصوص " (1396)

" یک روز بخصوص " شروع خوبی دارد و ریتم فیلم تا نیمه های داستان روان است ، آشنایی مخاطب با فضای فیلم با فرم و شکل خوبی صورت میگیرد ، باید گفت از زمان اکران فیلم " جدایی نادر از سیمین " بسیاری از کارگردانان حتی خوش نام ترجیح دادند فضای فیلمهایشان را به فضای سینمای اصغر فرهادی و موج نویی که در زمینه رئال به وجود آورد نزدیک کنند و دست کم حتی در گوشه ای از آثارشان از سنت فرهادی وام گرفته باشند ...
" یک روز بخصوص " و شروع فرهادی وارش ! نشان دهنده همین موضوع است ...
فیلم یکی دو سکانس تاثیر گذار دارد و نشان میدهد همایون اسعدیان در خلق صحنه های استرس زا و حتی متاثر کننده مهارت دارد ( سکانس ارتباط تصویری و مشکل قلبی منیژه ) او همچنین بازیگر نقش اولش را با بازی مصطفی زمانی به درستی هدایت میکند و کاراکترش را در وضعیت های به جایی قرار میدهد ...
طبق معمول از داستان چیزی نمیگوییم ...

" یک روز بخصوص " در شخصیت پردازی هایش فراز و نشیب دارد به طور مثال شخصیت بوفه دار با بازی فرهاد اصلانی به خوبی و به جای خود پرداخت میشود اما شخصیت حامد با بازی مصطفی زمانی به نظر خیلی سرسری و زود گذر شخصیت شناسی میشود ...
اما " یک روز بخصوص " تا نیمه های خود خیلی خوب و منطقی پیش میرود و بیننده با شخصیت های داخل داستان ارتباط خوبی برقرار میکند اما به یک باره فیلم چنان دچار شعار زدگی های تلویزیونی میشود که بسیار عجیب است ...
کاراکتر سودابه با بازی پریناز ایزدیار که انگار در فیلم حضور دارد تا شعار بدهد از نیمه های فیلم چنان مانند سریالهای سطح پایین صدا و سیما دیگران را از انجام کارهای بد منع میکند که بوی شعار زدگی کل فیلم را فرا میگیرد !!
اینکه یک فیلم بیننده را به انسانیت دعوت کند قابل احترام است اما به طور مثال این موضوع را با فیلمهایی مانند Seven Pounds یا بسیاری از آثار از این دست مقایسه کنید که چنان بیننده را پیش میبرد که تماشاگر باور میکند و حتی اگر خود را جای کاراکتر اصلی قرار دهد دقیقا همان تصمیم را میگیرد ، ولی مشکل " یک روز بخصوص " همین است ، یعنی تماشاگر باور نمیکند کاراکتر اصلی فیلم حاضر است جان خواهرش را برای ثبت ایده آل هایش و نظر مثبت معشوقه اش حراج کند !!!

میشد خیلی منطقی تر و باور پذیر تر همین پیام را با فرمی شکیل تر برای بیننده انتقال داد تا وقتی بیننده از سالن سینما بیرون میرود از شعارهایی که فیلم داده ( و قبل از این هم به مانند درس دبستان در بسیاری از سریالهای تلویزیونی و یا آثار سینمایی سفارشی دیده ایم ) و اتفاقا گوشش هم از این مسائل پر است ، زده نباشد ...
اتفاقا کاراکترهایی که در فضای فیلم تایید نمیشوند بسیار باور پذیر ترند و بیننده آنها را قبول میکند ...
بازی بازیگران خوب است ، در این فیلم هیچ کس عالی نیست و همگی فقط در حد توقعی که کارگردان داشته پیش رفته اند و هیچکس انرژی بیشتری نگذاشته است...
همایون اسعدیان با فیلمهایی مثل " طلا و مس " و " بوسیدن روی ماه " که اتفاقا هیچ کدام گرفتار شعار زدگی نشده اند حرفهای بسیاری برای گفتن داشت در این فیلم هم نشان میدهد کارگردان کاربلدی است اما کاش این فیلم با نیمه ی ابتدایی جالب توجه اش ، در ادامه از زاویه بالا به پایین به تماشاگرش نگاه نمیکرد و مانند یک معلم شعارهای ابتداییش را به روی سر بیننده نمیریخت ...

عنصر غافلگیری فیلم نیز به ابتدایی ترین شکل ممکن تزریق میشود و به جای شوک کردن بیننده بیشتر او را متاسف میکند ، در تزریق عنصر غافلگیری یک کلک سینمایی شاهد هستیم که فقط برای به انحراف بردن بیننده است اما خیلی بهتر بود که با تغییر فضا یا مکان و یا حتی تغییر میزانسن منطق به نقطه A اضافه میشد تا در هنگام غافگیری در نقطه B بیننده به جای غافلگیر شدن به باگ نقطه اولیه فکر نکند...
فیلمنامه این فیلم که به قلم مجید قیصری و شخص همایون اسعدیان به نگارش در آمده در نیمه ی دوم خود ضربه ی عجیبی به کل پروژه زده است...
در کل " یک روز بخصوص " میتوانست یک فیلم به یاد ماندنی باشد که نسخه نهایی فقط یک پروژه ی معمولی با نگاهی سطحی است ...

امتیاز این فیلم 4 از 10

نقد و بررسی اختصاصی فیلم Voice From The Stone ( 2017 )...